16 Mart 2015 Pazartesi

siz uzaylılar,

En sevmediğim özelliklerimden biri güçlü olmak sanırım. Bana çok büyük acılar çektirebilirsiniz ve ben ağlamaktan yerlebir olabilirim, hücrelerim ufalanıyormuş gibi hissedebilirim, o derece acıtabilirsiniz, tüm bunlar mümkündür. Ama bir an için gerçekten durup kendi içime baktığımda içerisinin aslında ne kadar sakin olduğunu görürüm. O zaman derece derece katılaşır, hiçbir darbenizi umursamamaya başlarım. Buna da güçlülük diyorsunuz sanırım, siz başarıya ulaşmadan devreye girer bu.

Ama sorun ne biliyor musunuz? Ben hayatımı koca bir taş kütlesi olmaya çalışarak yaşamak istemiyorum. Benim dünyamda söylenmemiş sözler, birtakım taktikler/oyunlar yok. Benim dünyamda sizin aptallık diye niteleyebileceğiniz, "öyle bir dünya yok" diyebileceğiniz şeyler var. Sorun bu işte, öyle bir dünya var aslında. Ve ben güçlü oldukça o dünyadan uzaklaşıyorum. Çünkü taşlar, ancak sizin dünyanızda nefes alabilir. Benimkinde değil.



4 yorum:

safransarı dedi ki...

bi el at da kaldıralım şu taşı
hadisenee belim koptu

juliet dedi ki...

sonra ölsün di mi

Fidan Güler dedi ki...

Güçlü olmak dedikleri şey... Çok yorucu, çok sıkıcı. Bir nevi mecburiyet. Bir şeylere mecbur kalmadıkça güçlü olduğunu anlayamıyorsun bile çünkü... Hatta o güçlü olmak olmuyor işte. Mecburiyetten kaynaklanan dayanma güç sayılır mı? Sayılmaz herhalde.

juliet dedi ki...

İnsan böyle olmak, böyle yapmak istemiyor